Ίσως έρθουν καλύτερες μέρες, πάντως για μένα αυτή η νύχτα είναι κακιά.
∞ May 16, 2012 at 01:12am
Θυμήσου, σώμα.
Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στη φωνή — και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.
[Κ.Π. Καβάφης]
∞ May 14, 2012 at 02:58am
και τρέμω να ‘μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς.
ωραία, νέα και ατυχής.
(γερνάω μαμάαααα.)
∞ May 13, 2012 at 04:05pm
Όταν μιλάει η ποίηση, εγώ περισσεύω.
Νομίζω τότε είναι που περισσεύεις και εσύ.
(Το φοβερό σου λάθος δεν ήταν αυτό,
-που ποτέ δεν μάντεψες κανένα μου αίσθημα-
αλλά που ποτέ δεν προσπάθησες να καταλάβεις την ποίηση.)
Και η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε, όταν δε θα χρειάζεται πια καμιά εξήγηση.
Τάσος Λειβαδίτης
∞ April 24, 2012 at 09:49pm
Πόσες σχέσεις των 10 λεπτών έχω συνάψει στο διάστημα μεταξύ της δικής μου θέσης και της απέναντι; Φιλικές, ερωτικές, οικογενειακές, γονικές, παιδικές, μίσους και απέχθειας, συμπόνιας και αγάπης.
Με άτομα που δεν έχω ξαναδεί και ούτε πρόκειται να ξαναδώ ποτέ.
Εγώ κάθομαι στη θέση μου και η απέναντί θέση βάζει στο shuffle τους επόμενους πρωταγωνιστές της διαδρομής μου.
What I want from you is empty your head
They say be true, don’t stain your bed
We do what we need to be free
What I want from us is empty our minds
We fake a fuss, and fracture the times
We go blind when we’ve needed to see
What I want from this
Is learn to let go
No, not of you
Of all that’s been told
So fuck you
Fuck you
Fuck you
And all we’ve been through
I said leave it
Leave it
Leave it
There’s nothing in you
And if you hate me
Hate me
Hate me
Then hate me so good
That you can let me out
Let me out
Let me out
Of this hell when you’re around
Let me out, let me out, let me out
It’s hell when you’re around*
∞ April 17, 2012 at 12:29pm
